Back to top

Αδαμάντιος

Διαμαντής

Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο (1912-1918) και στη συνέχεια για ένα χρόνο στην Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο, στην St Martin’s School of Art (1920-1921) και στο Royal College of Art (1921-1923). Επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε για ένα χρόνο ως καθηγητής τέχνης στο Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, και στη συνέχεια έφυγε πάλι για το Λονδίνο, όπου έκανε ελεύθερες σπουδές (1924-1926). Το 1926 επέστρεψε στην Κύπρο, διορίστηκε καθηγητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και δίδαξε καλλιτεχνικά μαθήματα μέχρι το 1962. Πηγή της θεματολογίας του αποτέλεσε ο κόσμος της Κύπρου, κυρίως το τοπίο και το ανθρώπινο στοιχείο, τα οποία δεν προσπάθησε να περιγράψει αλλά να ερμηνεύσει.

Η ζωγραφική του συγκεντρώνεται στο τυπικό, καθολικό και μνημειακό. Αναζητώντας τα θέματα του κοντά στις πηγές, προσπάθησε να δώσει τη ζώσα παράδοση, και να προβάλει τις μακραίωνες αρετές, τις αξίες και το ήθος του κυπριακού ελληνισμού. Το έργο του μπορούμε να το χωρίσουμε σε τρεις περιόδους: Κατά την πρώτη περίοδο που αρχίζει μετά το τέλος των σπουδών του και κρατά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’30, έδωσε έργα που κινούνται μέσα στα διδάγματα του ιμπρεσιονισμού και των μεταϊμπρεσιονιστικών ρευμάτων, ιδιαίτερα του Cézanne. Στη θεματογραφία του κυριαρχεί το τοπίο και η νεκρή φύση. Τον ενδιαφέρει επίσης η προσωπογραφία.

Η δεύτερη περίοδος, που χαρακτηρίζεται από τη στροφή του καλλιτέχνη προς την απόδοση της ανθρώπινης μορφής, τελειώνει στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν αρχίζει να ζωγραφίζει τη σειρά Αγωνίες. Η περίοδος αυτή ανοίγει με την ενασχόληση του καλλιτέχνη με θέματα από την καθημερινή αστική και αγροτική ζωή. Πρόκειται για μια ευρύτερη αναφορά στην ηθογραφία, με επικέντρωση του ενδιαφέροντος του στο τυπικό και καθολικό και όχι στο ατομικό. Δίνει μια σειρά έργων με θέμα τον ανδροκρατούμενο κόσμο των καφενείων και έργα από τη ζωή των αγροτών, στα οποία σημαντική θέση κατέχει η γυναικεία μορφή, σχεδόν πάντα στη διπλή της ιδιότητα, της αγρότισσας και μητέρας. Πολλά έργα της περιόδου αυτής χαρακτηρίζονται από τη σχηματοποίηση, την επιλεκτική χρησιμοποίηση αφαιρετικών και εξπρεσιονιστικών τύπων, τις μεγάλες χρωματικές επιφάνειες, την πλαστικότητα των όγκων και την ενσωμάτωση στοιχείων βυζαντινού λεξιλογίου.

Η τρίτη περίοδος της καλλιτεχνικής του δημιουργίας αρχίζει μετά το 1963, όταν δίνει έργα που εκφράζουν τη συνάντηση του με την πρόσφατη ιστορία του τόπου του, έργα που κινούνται σ’ έναν εσωτερικό ψυχικό κόσμο. Πρόκειται ουσιαστικά για τη σειρά των έργων Αγωνίες και μερικές άλλες προσπάθειες του στο ίδιο κλίμα. Στα έργα αυτά επικρατούν οι τύποι του εξπρεσιονισμού, με τη χρησιμοποίηση αντίθετων χρωμάτων, μορφικών παραμορφώσεων και χρωματικών συμβολισμών.  Μεταξύ 1967 και 1972 μας δίνει το μνημειακό του έργο Ο κόσμος της Κύπρου. Το μακρόστενο σχήμα και οι μεγάλες διαστάσεις του έργου (17,5 μ. Χ 1,75 μ.), καθώς και η συνθετική δομή του με τη μελετημένη εναλλαγή των ανθρώπινων χαρακτήρων, το κατατάσσουν στον τύπο της ζωοφόρου. Η μεγαλόπνοη σύνθεση αποτελείται από 67 χαρακτήρες. Για τη δημιουργία των εξήντα ενός ο καλλιτέχνης βασίστηκε πάνω σε σχέδια από το φυσικό που ζωγράφισε από το 1931 μέχρι το 1959 σε διάφορα χωριά της Κύπρου. Μόνο έξι μορφές αποτελούν δημιούργημα του καλλιτέχνη. Παλαιότερα σχέδια, εικοσιπέντε στον αριθμό, από διάφορες περιοχές του νησιού, χρησιμοποίησε και για το τοπίο του φόντου.

Κύπριος, 1900-1994

Αδαμάντιος Διαμαντής, Η Χωρική, 1942, Λάδι σε καμβά, 30 x 30 εκ.

Υπόλοιποι καλλιτέχνες

M

Α

Ά

Β

Γ

Δ

Ε

Ζ

Θ

Ι

Κ

Λ

Μ

Ν

Ο

Π

Ρ

Σ

Τ

Φ

Χ

Back to top