Back to top

Σαράντης

Καραβούζης

Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1959-1963) με δάσκαλο το Γ. Μόραλη, μελετώντας παράλληλα και την τέχνη της τοιχογραφίας. Το 1964 περιοδεύει στην Ελλάδα, για να μελετήσει την ελληνική τέχνη, ύστερα από υποτροφία που επέτυχε για τα σκηνικά του για το Λαϊκό Μπαλέτο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Το 1966 δίδαξε σχέδιο στα Κέντρα Τεχνολογικών Εφαρμογών στην Αθήνα, ενώ ένα χρόνο αργότερα εγκατέλειψε την Ελλάδα για να σπουδάσει στην École des Beaux-Arts του Παρισιού με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Εκεί ασχολήθηκε με τη χαρακτική, ενώ παράλληλα παρακολούθησε και θεωρητικά μαθήματα στην École Pratique des Hautes Études και στη Σχολή του Λούβρου. Η πρώτη περίοδος της δουλειάς του (αντικείμενα και νεκρές φύσεις κυρίως) παρουσιάζει εκλεκτικές συγγένειες με τον πυκνό, παγωμένο αισθητισμό του G. Morandi: επιμελημένη, λιτή δόμηση· γήινα χρώματα· σπασμένοι, ευαίσθητοι τόνοι· φωτισμός εσωτερικός· χώροι χωρίς σαφή όρια και προοπτική· προσωπική, μεταφυσική ατμόσφαιρα· κλασική αναπαραστατικότητα. Μια δεύτερη κατηγορία έργων αρχίζει την ίδια περίπου περίοδο και φτάνουν ως το 1980 – αλλά συνεχίζονται και αργότερα. Ένα πλαστικό λεξιλόγιο σχηματίζεται, ένα είδος εκφραστικού κώδικα που δε θα πάψει να λειτουργεί μέχρι σήμερα, με αισθητές ασφαλώς παραλλαγές. Πρόκειται για συνθέσεις σε εσωτερικό χώρο, «σκηνογραφίες» μιας απλουστευμένης, ασκητικής πραγματικότητας, με αινιγματικά αντικείμενα, πόρτες που ορθώνονται ή ανοίγουν στο κενό, αρχαία αγάλματα, «αδειανά» ρούχα, νυχτερινά τοπία υπό το σεληνόφως. Η καθαρότητα της υπερρεαλιστικής ζωγραφικής του, η υπερβατική – μεταφυσική ατμόσφαιρα των έργων του κι ένα θεματολόγιο που αντλούσε υλικό από τα «Τοπία της μνήμης» όπως ο ίδιος τα ονόμαζε, νεκρές φύσεις, θραύσματα αρχαίων αρχιτεκτονικών μελών και αγάλματα, καθημερινά χρηστικά αντικείμενα, αινιγματικά εσωτερικά χώρων αλλά και από την ανθρώπινη «απουσία» τον χαρακτήρισαν. Σε ανάλογο κλίμα κινούνται τόσο τα σχέδια όσο και οι σειρές χαρακτικών – που κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση στην εικαστική παραγωγή του. Οι πρώτες ξυλογραφίες χρονολογούνται από το 1969-1970. Στη συνέχεια επιδίδεται κυρίως στη χαλκογραφία (τεχνική της ακουατίντας) καθώς και, μετά το 1978, στη λιθογραφία.

Έλληνας, 1938-2011

Σαράντης Καραβούζης, Δήλος, 199, Λάδι σε καμβά, 56 x 71 εκ.

Υπόλοιποι καλλιτέχνες

M

Α

Ά

Β

Γ

Δ

Ε

Ζ

Θ

Ι

Κ

Λ

Μ

Ν

Ο

Π

Ρ

Σ

Τ

Φ

Χ

Back to top